Anneciğime

     Canım annem seninle dertleşmeye, seninle konuşmaya, senin öğütlerine o kadar ihtiyacım var ki bu dönem! Keşke gelebilsen, keşke dönüşü olan bir yere gitmiş olsaydın annem.
Çok büyük bir sıkıntı içindeyim annem.Sen yanımda olsaydın dertlerimi sana anlatırdım, önce dinlerdin beni, sonra söylerdin söyleceğini. Adaletin kılıcı gibi keskin ve adil olurdu sözlerin. Rahatlatırdın beni. Önümü görmemi sağlardın. Doğru işler yapmama vesile olurdun annem. Şimdi ben hiç kimselerle derdimi paylaşamıyorum annem. Kızın, canından çok sevdiğin kızın her gün ağlıyor annem. Sen ki ölürken dahi ağlamamı istememiştin. Önce ağlama, yook ağlama demiş, ben susmayınca canın acısı ve üzüntü içinde Allah kessin sesini deyip bana olan kırgınlığını belirtmiştin ya annem. Ben hemen zınk diye ağlamayı bırakmıştım o sözünü duyunca. Ağlamamın seni ne kadar üzdüğünü anlamıştım. Sen ağlama dedin diye ben susmuştum. Senin artık aramızdan ayrılmak üzere olduğunu anlıyor ama acımı içime gömüyordum annem. Son anlarında seni üzmek istememiştim. Çünkü sen benim üzülmemi istemiyordun annem.Ölümün bizi ayıracağını ikimiz de bilirken ve ikimiz de bu acıyı karşımızdakine belli etmezken annem ben şimdi her gün başka acılardan ağlıyorum. Gel, rüyalarıma gel annem. Bana yine bir ışık, bir ses ol annem.  

Anneciğim sensiz bu kaçıncı anneler günüm bilmiyorum. O kadar yıl oldu ki beni bırakıp gideli. Ama sen benim içimdesin halen. Sesin kulağımda, yüzün hep gözümün önünde, sevgin hep yüreğimde. Marullar bu yılda çiçek açtı annem.Ben geldim ama sen yoksun annem. Rahat ve huzur içinde uyu annem. Allah rahmet eylesin. Mekanın cennet olsun. Anneler günün kutlu olsun annem. Göz yaşlarıma dayanamamıştın ya annem. Bak işte ağlıyorum ben. Bana kızma annem.

İlkokul 1.-2. sınıfları köyde okumuştum. Tekrar şehre, kendi evimize gelince annem beni okula yazdırdı. Köyde 2 sene kalmama rağmen konuşmam bayağı değişmişti. Herkese yeğenim diyordum konuşurken. Bir gün de öğretmenime demiştim. Oda bana insafsızca'' Ben senin yeğenin değilim'' dedi. O kadar bozulmuştum kii. Yerin dibine girmek istedim o an.

Yine bir gün okulun bahçesinde çocuklar etrafımı sarıp benimle alay etmeye başladılar. Tembel, tembel, ödevlerini yapamadı kii'' O kadar yalnızım ki o an. Hiç bana destek olacak kimsem yok etrafımda. Çocuklara da derdimi anlatamıyorum. Baktım olacak gibi değil, bunlar halen alaylarına devam ediyorlar. Dayanamadım. Oradan kaçtım. Eve geldim ve anneme:

- Artık ben o okula gitmeyeceğim,dedim. Annem ilgi ve alaka ile kaşlarını çatarak bana:

- Neden gitmiyorsun sen bakayım okula,dedi.Kendisine olanları anlattım. Hemen elimden tuttu ve okula geldik. Doğru müdürün odasına girdi. Olanı biteni annem anlattı.Sözlerini şu cümle ile bağladı:

-  Elalem on tane doğuruyor, ben bir tane de doğuramadım.Bu kızı kardeşimden aldım ben. Çouklar alay etsin diye almadım. Herkes çocuğuna terbiyesini versin.

Bundan 15 gün kadar önce memlekette olan  ve beni dünyaya getiren biyolojik annemi aradım. Hal hatır sordum. Babama baba değil de dayı dediğimden dayımı sordum ...Konuşma nasıl oraya geldiğini halen şu an da biliyor değilim yengem birden bana '' Dün mezarlığa gittim. Anneni ziyaret ettim'' deyince anında gözlerim doldu. Sesim boğuklaştı. Beni doğuran kadın da ne büyük bir kalbi varmış ki kendisini annemin yerine geçirmiyor ve annem hayatta olmamasına rağmen o da benim gibi onu annem olarak görüp benimle böyle konuşuyor.Benim duygularıma, hislerime değer verip saygı duyuyor. Dudaklarım titreyerek boğuk bir sesle teşekkür edebildim. Sağol, iyi yapmışsın diyebildim.

Şimdi bunları yazarken niye ağlıyorum ben? Kendimi tutamadım yine.Ah anacığım. Beni kimlere bırakıp da gittin sen! Sensizliğe alışılmıyor annem. Sana ihtiyaç hiç bitmiyor annem!