Canım annem seninle dertleşmeye, seninle konuşmaya, senin öğütlerine o kadar ihtiyacım var ki bu dönem! Keşke gelebilsen, keşke dönüşü olan bir yere gitmiş olsaydın annem.
Çok büyük bir sıkıntı içindeyim annem.Sen yanımda olsaydın dertlerimi sana anlatırdım, önce dinlerdin beni, sonra söylerdin söyleceğini. Adaletin kılıcı gibi keskin ve adil olurdu sözlerin. Rahatlatırdın beni. Önümü görmemi sağlardın. Doğru işler yapmama vesile olurdun annem. Şimdi ben hiç kimselerle derdimi paylaşamıyorum annem. Kızın, canından çok sevdiğin kızın her gün ağlıyor annem. Sen ki ölürken dahi ağlamamı istememiştin. Önce ağlama, yook ağlama demiş, ben susmayınca canın acısı ve üzüntü içinde Allah kessin sesini deyip bana olan kırgınlığını belirtmiştin ya annem. Ben hemen zınk diye ağlamayı bırakmıştım o sözünü duyunca. Ağlamamın seni ne kadar üzdüğünü anlamıştım. Sen ağlama dedin diye ben susmuştum. Senin artık aramızdan ayrılmak üzere olduğunu anlıyor ama acımı içime gömüyordum annem. Son anlarında seni üzmek istememiştim. Çünkü sen benim üzülmemi istemiyordun annem.Ölümün bizi ayıracağını ikimiz de bilirken ve ikimiz de bu acıyı karşımızdakine belli etmezken annem ben şimdi her gün başka acılardan ağlıyorum. Gel, rüyalarıma gel annem. Bana yine bir ışık, bir ses ol annem.
Anneciğime
Annemi çok seviyorum ama onu erken kaybetmenin büyük acısı ve annesizliğin büyük boşluğu bu bloğu açmama sebep oldu.İnsan kaç yaşına gelirse gelsin hayatında hep annesi olsun istiyor
 |
Bu böyle olmuyor, yapamıyorum annem. Bir tarafım eksik kalıyor anneciğim sensiz.
Aklımıza gelir miydi bir gün bilgisayar başına geçip seninle dertleşeceğim annem. Sen halen bana düşüncelerinle hal ve hareketlerinle yol gösteriyorsun. Allah senden razı olsun annem.Geceyarısını geçti. Saat 01.00 annem. Kalkıp gitmem lazım. İşim var daha yapılacak. Namaz kılacağım. Dualar okuyacağım sana annem. Ya yapamıyorum ben sensiz annem. Ne olacak bu işin sonu bilmiyorum.
Anneciğim sensiz bu kaçıncı anneler günüm bilmiyorum. O kadar yıl oldu ki beni bırakıp gideli. Ama sen benim içimdesin halen. Sesin kulağımda, yüzün hep gözümün önünde, sevgin hep yüreğimde. Marullar bu yılda çiçek açtı annem.Ben geldim ama sen yoksun annem. Rahat ve huzur içinde uyu annem. Allah rahmet eylesin. Mekanın cennet olsun. Anneler günün kutlu olsun annem. Göz yaşlarıma dayanamamıştın ya annem. Bak işte ağlıyorum ben. Bana kızma annem.
İlkokul 1.-2. sınıfları köyde okumuştum. Tekrar şehre, kendi evimize gelince annem beni okula yazdırdı. Köyde 2 sene kalmama rağmen konuşmam bayağı değişmişti. Herkese yeğenim diyordum konuşurken. Bir gün de öğretmenime demiştim. Oda bana insafsızca'' Ben senin yeğenin değilim'' dedi. O kadar bozulmuştum kii. Yerin dibine girmek istedim o an.
Yine bir gün okulun bahçesinde çocuklar etrafımı sarıp benimle alay etmeye başladılar. Tembel, tembel, ödevlerini yapamadı kii'' O kadar yalnızım ki o an. Hiç bana destek olacak kimsem yok etrafımda. Çocuklara da derdimi anlatamıyorum. Baktım olacak gibi değil, bunlar halen alaylarına devam ediyorlar. Dayanamadım. Oradan kaçtım. Eve geldim ve anneme:
- Artık ben o okula gitmeyeceğim,dedim. Annem ilgi ve alaka ile kaşlarını çatarak bana:
- Neden gitmiyorsun sen bakayım okula,dedi.Kendisine olanları anlattım. Hemen elimden tuttu ve okula geldik. Doğru müdürün odasına girdi. Olanı biteni annem anlattı.Sözlerini şu cümle ile bağladı:
- Elalem on tane doğuruyor, ben bir tane de doğuramadım.Bu kızı kardeşimden aldım ben. Çouklar alay etsin diye almadım. Herkes çocuğuna terbiyesini versin.
Dayımın hanımı (biyolojik annem) hastalanmış, yanımıza geldi. Annem doktora götürdü, doktor da iğne vermiş, her gün iki ev aşağıda oturan annemin teyzeoğluna yengemi götürüyorum, iğnesini yaptırıyordum.
Yine bir sabah iğneyi yaptırdık eve geliyorduk yengem bana sokakta şöyle dedi: '' Bana bir kere ANA DE, eve gidince sana bir tane elma vereceğim.''
Ana deyip bir elma kazanmak bana çok cazip geldi, hem bir kere ana desem ne olur ki.... Ama ona ana demek bana zor geliyordu. Beynim kabul etmiyordu.Çünkü benim bir anam vardı oda şu an evdeydi. Ama işin içinde elma vardı. Çocukluk işte. Yengem de bizim evden elmayı alıp bana verecekti ama ben bunları o halimle düşünemiyordum. Söyleyivereceğim o kadar! ve elmayı alacağım. Ben elmaya odaklanmış durumdayım.
Böylece düşünüp karar verdikten sonra hemen :
----Peki söylerim ama elmamı da isterim dedim.
Yengem tamam dedi bende ona o sihirli sözcüğü söyledim:
---ANAA!
Eve geldik, benim aklım fikrim elmada tabii. Hadi elmamı ver, ben sana ANA dedim, sen de elmamı ver dedim. Bunları ANNEMİN yanında konuşuyoruz. Bu olan bitene annemin alınacağını çok küçük olmama rağmen biliyorum, yan gözle anneme baktım, o hiç bir şey belli etmeden işini yapmayı sürdürdü, bana da bir tane elma verildi. Yengem annemin yanında benimle böyle bir pazarlık yaptığı için bozuldu mu, ben yanlarında yokken annem onunla herhangi bir şey konuştu mu bunu hiç bilmiyorum, sonradan da bununla ilgili herhangi bir şey duymadım,
Çocuk deyip geçmemeli ve çocuklara da güvenmemeli ben yengemi eve gelince hemen deşifre etmiş zor duruma sokmuştum, hemde bunu bile bile yapmıştım. Yenge dediğim kişi beni dünyaya getiren kadındı. Onu da biliyordum. Ama bildiğimi hiç belli etmiyordum. Arada kan bağı olmasına rağmen ve de annem hakkın rahmetine kavuştuktan sonra bile biyolojik anneme anne diyemedim, diyemiyorum.
« Önceki ::