Çocukluğumda annemle ilgili aklımda kalan önemli bir anım şu:
Annem etrafını saran kadınlarla mahallemizde ayaküstü sohbet ediyor. Kadınlar annemi soru yağmuruna tutmuşlar. Kız biliyor mu? Haberi var mı? şeklinde sorular benim de kulağıma geliyor. Annem:
Ben saklamıyorum ki... Söylüyorum, başkasından duyacağına benden duysun, ileride başına bir şey gelirse annesini, babasını bilir hiç olmazsa deyince konunun benle ilgisinin olduğunu anladım ve kulak kesildim. Meğerse benim öz annem değilmiş, halammış. Beni kardeşinden almış,büyütüyormuş. O an anneme karşı içimde bir hırs duydum. Benim annem niçin kendisi değil de başkası? Beni bu annem doğurmamış da niçin bir başkası doğurmuş! daha henüz ilkokula başlamamıştım. Galiba 5-6 yaş arasında olmalıyım.
İlk defa işte ben o sokakta evlat edinilmiş bir çocuk olduğumu öğrendim. Sokağımızın adı Kanarya Sk.dı.
Çocuk aklı ile bu beni başlangıç için biraz üzdü ise de bu duruma kısa sürede alıştım ve annem (halam) benim için hep öz anne oldu, fakat bluğ çağına girdiğim dönemlerde bu konuda anneme bazı eziyetlerim oldu. Onları da yazacağım.