Bundan 15 gün kadar önce memlekette olan ve beni dünyaya getiren biyolojik annemi aradım. Hal hatır sordum. Babama baba değil de dayı dediğimden dayımı sordum ...Konuşma nasıl oraya geldiğini halen şu an da biliyor değilim yengem birden bana '' Dün mezarlığa gittim. Anneni ziyaret ettim'' deyince anında gözlerim doldu. Sesim boğuklaştı. Beni doğuran kadın da ne büyük bir kalbi varmış ki kendisini annemin yerine geçirmiyor ve annem hayatta olmamasına rağmen o da benim gibi onu annem olarak görüp benimle böyle konuşuyor.Benim duygularıma, hislerime değer verip saygı duyuyor. Dudaklarım titreyerek boğuk bir sesle teşekkür edebildim. Sağol, iyi yapmışsın diyebildim.
Şimdi bunları yazarken niye ağlıyorum ben? Kendimi tutamadım yine.Ah anacığım. Beni kimlere bırakıp da gittin sen! Sensizliğe alışılmıyor annem. Sana ihtiyaç hiç bitmiyor annem!