Canım annem seninle dertleşmeye, seninle konuşmaya, senin öğütlerine o kadar ihtiyacım var ki bu dönem! Keşke gelebilsen, keşke dönüşü olan bir yere gitmiş olsaydın annem.
Çok büyük bir sıkıntı içindeyim annem.Sen yanımda olsaydın dertlerimi sana anlatırdım, önce dinlerdin beni, sonra söylerdin söyleceğini. Adaletin kılıcı gibi keskin ve adil olurdu sözlerin. Rahatlatırdın beni. Önümü görmemi sağlardın. Doğru işler yapmama vesile olurdun annem. Şimdi ben hiç kimselerle derdimi paylaşamıyorum annem. Kızın, canından çok sevdiğin kızın her gün ağlıyor annem. Sen ki ölürken dahi ağlamamı istememiştin. Önce ağlama, yook ağlama demiş, ben susmayınca canın acısı ve üzüntü içinde Allah kessin sesini deyip bana olan kırgınlığını belirtmiştin ya annem. Ben hemen zınk diye ağlamayı bırakmıştım o sözünü duyunca. Ağlamamın seni ne kadar üzdüğünü anlamıştım. Sen ağlama dedin diye ben susmuştum. Senin artık aramızdan ayrılmak üzere olduğunu anlıyor ama acımı içime gömüyordum annem. Son anlarında seni üzmek istememiştim. Çünkü sen benim üzülmemi istemiyordun annem.Ölümün bizi ayıracağını ikimiz de bilirken ve ikimiz de bu acıyı karşımızdakine belli etmezken annem ben şimdi her gün başka acılardan ağlıyorum. Gel, rüyalarıma gel annem. Bana yine bir ışık, bir ses ol annem.
